Bye bye Nihon we miss you
Thuis - Woerden - 12:12 pm
Het zal jullie niet ontgaan zijn, maar we zijn alweer een aantal dagen terug van onze reis. Het was echt niet leuk om weg te moeten gaan omdat er nog zoveel leuks te zien en te doen was, maar life goes on. Werk ligt ook weer klaar op kantoor, dus niets aan te doen.
De laatste dagen waren een beetje raar eerst. We kwamen vrijdag vanuit Osaka aan in Tokyo en wisten eigenlijk niet goed wat ons te wachten stond. Het hotel wat we geboekt hadden was namelijk het goedkoopste wat we tot dan toe hadden. Een tijdje ging eroverheen voordat we met trein en metro en nog een wandeling bij de voordeur stonden. Maar hé dat was niet de voordeur, dit is een wasserette. Oh wacht, daar staat een bordje dat het aan de andere kant staat. We moesten dus al van tevoren aangeven hoe laat we kwamen omdat er anders helemaal niemand bij de desk zou staan. Goed... we stonden daar dus en moesten op een deur kloppen, waarna we vriendelijk geholpen werden, al duurde het wel best lang. We konden onze kamer in en schrokken toch wel even. Wow!! is dit een hotel? Echt vergane glorie duidelijk, vandaar dat het zo goedkoop is. De badkamer was nog nat van het schoonmaken en de kamer was zo klein dat de drie bedden alles al hadden gevuld. Ach ja, het is maar voor drie nachten geweest en het grootste deel van de dag zijn we toch ergens anders.
Die avond gingen we maar wat eten zoeken in de buurt en eigenlijk wisten we ook nog niet zo goed wat Asakusa nou eigenlijk te bieden had aan toeristen, maar daar kwamen we snel achter. Al na een paar minuten lopen kwamen we in een leuke winkelstraat die best ver doorliep. Er kwam ons een park voorbij, een kermis en heel veel take away tentjes en kleine restaurantjes aan de straat waar allemaal mensen gezellig aan het eten/drinken waren. Nou leuke verrassing dus, het zag er allemaal erg leuk uit zo. Na nog een stukje lopen vonden we een klein zaakje met sushi. Daar hebben we echt heerlijk gegeten, de mensen daar waren ook alweer zo aardig. Waarom kan dat niet zo in Nederland?? Hihi
Zaterdag kwam alweer snel, we gingen maar weer even een keer lekker uitslapen en de rest van de dag heel weinig doen. Dat werd het ook echt, want pas tegen een uur op drie in de middag gingen we echt wat doen hahaha. We zijn richting JR Ueno station gegaan omdat daar een groot park in de buurt is. Ueno Park ligt daar dus... ik zou zeggen zoek het eens op in de zoekmachine. Dat park is echt mooi zeg! Er staan kleine tempeltjes en zijn gezellige eettentjes aan de rand en één kant van het meertje wat in het park ligt staat vol met hele grote lelies terwijl aan de andere kant overal roeibootjes en fietsboten ronddobberden met stelletjes en gezinnen. Er was maar één probleem, we konden helemaal nergens gaan zitten op een bankje, want alles was al bezet. Na nog een stukje wandelen door het prachtige park zijn we gewoon op een randje gaan zitten, toevallig vlakbij een muziekpodium waar een man en een vrouw hun stem aan het opwarmen waren voor een voorstelling (ik denk operette). Die vrouw had echt een lelijke stem whuhahaha maar die man, die had echt een geweldige stem!
Het werd alweer snel avond, dus gingen we weer ergens wat eten. Deze keer even vlakbij het station waar we toch al in de buurt waren. Lekker goedkoop een kommetje rijst, wat rundvlees, koolsla en miso soep. Lekker weer gevuld zijn we teruggelopen naar ons hotel, maar we hoorden steeds dreunen en af en toe leek het dichterbij te komen. Was het een aardbeving? Nee dat kan niet, dan zouden we nu wat voelen. Maar huh? Ja we voelen wel af en toe wat, maar dat kan eigenlijk geen aardbeving zijn... zou het onweer zijn? Hmm de mensen voor ons kijken naar de lucht, maar er is helemaal niets te zien, ook geen flitsen. Hmm het zal wel onweer zijn in de verte wat lekker door de stad dreunt, want je voelt het wel. Eenmaal bij het hotel kon ik even op de laptop kijken en zag ik dat er voor stormachtige wind gewaarschuwd werd en dat er mogelijk onweer zou komen. Paar uur later bleek dat er misschien twee druppeltjes zijn gevallen en heb ik ook niets meer gehoord, zelfs de wind vraag ik me af waar die bleef.
Later die avond zijn we zoals we bedacht hadden naar een pachinko hall gegaan. Geld in de machine en kom maar op met die balletjes. Het doel van het spel is om de balletjes (soort pinballs) steeds op één punt erin te laten vallen, wat je kan beïnvloeden door de snelheid van de ballen aan te passen die de machine inschieten. Toch best moeilijk om dat voor elkaar te krijgen. Elke keer als een balletje in het gaatje valt begint de machine te draaien, net als een fruitmachine. De bedoeling dan is dat je drie keer hetzelfde cijfer op je scherm krijgt, want als je dat krijgt win je balletjes die per stuk 1 yen waard zijn. We hebben allemaal een tijdje gespeeld, maar omdat we zo slecht erin zijn hebben we allemaal verlies gedraaid, maar konden we met onze balletjes nog wel wat snoepjes kopen haha. De laatste uurtjes voor het slapen hebben we lekker gehangen en vage tv shows gekeken.
Toen kwam zondag nog waarop we nog een aantal dingen wilden doen. We wilden naar Harajuku om de bekende Harajuku girls te zien en we wilden nog een keer naar Akihabara (Tokyo Electric city) omdat we de vorige keer niet op het beste moment van de dag waren geweest. Een stukje lopen en weer een stukje metro en nog een paar stations met de JR trein (over Yamanote Line ^_^) kwamen we aan op het station Harajuku. Nog een slokje drinken naar binnen werken en we liepen richting de brug waar het allemaal zou moeten zijn. Grrr we stonden er en wat stond daar? Een vent in een lelijk roze pak die werkeloos is en met je wil trouwen en een Gaijin cosplay liefhebber, gewoon een blank meisje die zich verkleedt heeft als gothic lolita en nog lelijk ook. Dat was wel even een teleurstelling, zondag is juist de dag dat er veel Harajuku girls en boys zouden moeten staan. We zijn toen maar het park in gelopen die er in de buurt is en hebben bij een vijver met schildpadden en koikarpers staan kijken naar wat ze deden en wat gegeten. Na een tijdje zagen we ineens een ijsvogel over het water komen en kwamen er ook een aantal mannen tevoorschijn met camera's. Kennelijk kwamen die daar vaker, want zij gingen aan andere mensen vertellen wat er allemaal te zien was en hadden ook een fotoboek bij zich, die ze ook aan ons lieten zien. Er stonden allerlei vogels in die in dat park te zien zijn op verschillende momenten van het jaar. Dat was toch wel erg mooi eigenlijk. Voor mij was het een beetje een goedmaker tegenover het gemis van Harajuku girls.
We zijn weer gaan lopen en in een drukke straat even een winkel in gelopen waar ze uiteraard weer Iphone 4, Ipad en Disney® Phones hebben haha. Even in de airco staan was het dus eigenlijk. Niet lang daarna zijn we weer verder gelopen door de hele drukke straat richting Shibuya waar het ook al heel druk bleek te zijn. Er kwamen ineens geluidskarren voorbij racen die we later ook weer zagen staan op een plein. Daar stond een man op het dak van het busje leuzen te roepen en mensen iets te vertellen. Van wat ik zag waren er niet veel mensen die luisterden haha. Het zag er trouwens ook een beetje uit als een toespraak van een nationaal socialistische partij, het kan makkelijk iets anders zijn geweest. Een tijdje in die mensenmassa was wel genoeg dus zijn we maar richting Akihabara vertrokken voor ons tweede bezoek.
Deze keer was het echt veel drukker en waren ook echt alle winkeltjes open. Wat het eerste opviel deze keer was een hele markt, onder een gebouw, met allemaal elektronica kraampjes. Het walhalla voor paneelbouw liefhebbers en mensen die graag een beveiligingscamera willen of iets dergelijks. Een prima plaats dus voor Sander, hij stond zowat te kwijlen bij sommige kraampjes, dat was echt mooi. Begrijp me niet verkeerd, het was echt indrukwekkend hoeveel er te zien was in al die kraampjes, dus kwijlen was niet exclusief voor één persoon hihi. Buiten de markt stonden een aantal wagen waar je kebab kon krijgen en schaafijs. Frank ging voor de kebab, maar Sander en ik gingen voor het schaafijs. Echt iets Japans wat ik volgens mij nog nergens anders heb gezien. Het is gewoon geschaafd ijs met eroverheen een hele dikke klodder siroop... smullen!! Daarna zijn we weer allemaal winkeltjes afgelopen en nog wat souvenirs gekocht en hebben we als afsluiting nog eens een Maid Café bezocht. Dikke pret, we werden onthaald door schattige meisjes en mochten naar boven om daar een moe moe panda te krijgen, gemaakt van een pancake en chocolade ijs als oren. De maids gingen voor andere gasten zingen en dansen en we mochten allemaal vrolijk meedoen. Ja het is een beetje vaag om daar te zijn, maar ik heb echt niemand gezien die daar niet vrolijk uit komt. En nee, het is niet alleen voor mannen, er komen ook genoeg vrouwen haha. Voordat we weg gingen na een uur plezier hebben we nog een foto gemaakt met onze favoriete Ami(go)-chan ^_^
Dat was Tokyo eigenlijk want de rest van de avond hebben we niet zoveel meer gedaan en zijn we gaan slapen om voor de allerlaatste dag alvast richting het vliegveld te gaan. We zijn daar in een heel luxe hotel verbleven met zwembad, massagesalon, bar, tennisvelden, softbalveld en natuurlijk een huwelijkskapel. Ja dat was onze laatste dag en dat was toch wel een rotgevoel *snif snif* Nu zijn we terug en kunnen jullie ons allemaal aan de tand voelen, maar nu je dit heb gelezen weet je in ieder geval ook alvast wat over onze laatste dagen in Japan.
Mata ne!!!
Kobe time and Osaka drinkin’
Hostel 64 Osaka – Osaka – 10:11 pm
De vliegt echt voorbij de laatste dagen, we zijn alweer drie nachten in Osaka verbleven en hebben twee dagen Kobe bezocht. Het blijft toch weer een aparte ervaring om terug te komen op een plek waar je al eerder bent geweest op je reis, maar het is erg goed in Osaka en vooral het hostel heeft hier een grote bijdrage aan. Je ontmoet gewoon in de lounge mensen die je nog nooit heb gezien waarmee je gemeen hebt dat je in een vreemd land rondreist en veel moois ziet. Dat schept toch wel een soort van band en maakt dat je snel contact legt. Zelfs ook met Japanse mensen in sommige gevallen.
Om te beginnen zal ik over dinsdag praten. Via Facebook hadden we twee kennissen uit het hostel in Kyoto gesproken die ook naar Kobe zouden gaan. We zouden dan in de haven elkaar kunnen ontmoeten bij de Kobe Port Tower. Helaas waren er wat problemen met de boeking die we voor Narita Airport hadden gemaakt, dus daar moesten we eerst nog achteraan. Met flinke vertraging zijn we richting Kobe vertrekken met de trein en kwamen aan. Toen zijn we richting een soort plein/park gelopen aan de kustlijn vlakbij de Kobe Port Tower en hebben we rustig wat gegeten in bijzijn van heel veel hongerige duiven en musjes, altijd en overal hetzelfde op de wereld haha. Na het eten zijn we gaan zoeken naar de Franse Facebook contacten maar we konden ze niet meer vinden. Ze waren waarschijnlijk al vertrokken, maarja het maakte niet echt uit want we hadden toch ook ieder wel eigen plannen. We dus maar de toren in gegaan en hebben even het uitzicht bekeken en zijn toen op een verdieping lager in een café gaan zitten met een bakje koffie. Dat café stond op een draaischijf die in twintig minuten een heel rondje draaide, dus zo konden we ook nog even van het uitzicht genieten met wat lekkers.
Na de toren zijn we toen naar het maritiem museum gegaan van Kobe. Er was heel erg veel te zien over scheepvaart en er waren ook veel schaalmodellen van schepen van over de hele wereld. Buiten stonden ook twee aparte boten die aangedreven werden door iets met een magnetisch veld, beetje ingewikkeld verhaal. Wat het deed was in ieder geval door een magnetisch effect voortstuwing laten ontstaan. Er werd ook nog verteld over de haven van Kobe en hoe dat alles daar in zijn werk ging. In hetzelfde gebouw zat ook de Kawasaki Good Times World expositie met allerlei apparaten die door en in samenwerking met Kawasaki zijn ontwikkeld. Daar konden we dus van alles zien van informatie over treinen en vliegtuigen. Niet te vergeten was natuurlijk een flinke rij motoren van Kawasaki, smullen!!! Na dit alles zijn we lekker wezen eten in China Town.
Woensdag kwam ook alweer snel na een redelijk korte nacht omdat we best lang waren blijven hangen in de lounge met weer een nieuwe kennis. Al snel kwamen we die ochtend ook aan de praat met andere gasten. Dus in korte tijd hadden we weer een Fransman ontmoet en twee Japanse vrouwen. Even snel foto’s genomen natuurlijk en adressen uitgewisseld YAY!
Beetje later dan gepland gingen we dan weer richting Kobe om naar het aardbevingsmuseum te gaan en eventueel naar een sake brouwerij. Alleen door een vergissing zijn we te ver gegaan met de trein en moesten we nog een flink stuk lopen om bij het museum te komen, namelijk meer dan 1,5 uur. Het werd dus toch nog best laat, maar het museum liet op een indrukwekkende manier ons kennismaken met de vernietigende kracht van de aardbeving die daar is geweest 15 jaar geleden. Een tweetal gepensioneerden hebben ons ook nog begeleid en geprobeerd om het een en ander uit te leggen. Wat centraal bleef staan was dat er zoveel hulp werd geboden door buren aan hun buren en dat dat altijd belangrijk zal blijven ook bij toekomstige rampen. Kobe wil graag dat men elkaar helpt om zo sneller van rampen te kunnen terugkomen om mensen een goed leven te bieden.
Na het museum konden we niet meer naar de brouwerij en zijn toen even kort in een game hall geweest, Taito Station, een game hall met ook fruitmachines voor kleine kinderen gek genoeg, dat kennen we niet echt in Nederland. Weer terug bij ons hostel in Osaka hebben we het niet heel erg laat meer gemaakt.
Vandaag onze laatste dag in Osaka wilden we gaan zwemmen bij de Konami Sportsclub, maar tot onze teleurstelling hadden nogal veel andere mensen dat zelfde idee. De hele nacht had het geregend en het was ook nog steeds grijs weer, dus dat zal wel de reden zijn geweest. Wat in ieder geval het resultaat was, was een wachtrij die waarschijnlijk langer dan 1,5 uur wachttijd met zich mee zou brengen dus zijn we maar ergens anders naartoe gegaan. We zijn bij een transport museum uitgekomen en hebben daar tussen een ontzettend grote hoeveelheid kleine kinderen modeltreinen en treinen, vliegtuigen en auto’s bekeken. Het was niet erg groot maar toch wel even leuk voor 400 yen.
Na ons bezoekje aan het museum was ons plan om naar Shimada Sake Store te gaan en dat hebben we ook gedaan. Het is niet een heel bekende winkel, eigenlijk best wel klein. Het leuke alleen is dat je voor een klein prijsje naar de kelder mag en daar kun je dan met wat miso verschillende soorten sake proeven om kennis te maken of gewoon om te beslissen of je wat wil kopen. We werden dus naar beneden gebracht en ze hebben iemand gehaald die Engels kon spreken, ik denk dat het de vrouw van de eigenaar was, die heeft ons verteld over sake en over de verschillende tussen verschillende soorten. Verder hebben we ook een beetje gepraat met haar over onze vakantie dus dat was wel gezellig. Na de proefsessie zijn we weer naar boven gegaan, de winkel in en hebben een mooie kleine fles sake gekocht. Als dank voor ons bezoek mochten we van de eigenaar nog een slokje sake brandy proberen, heel duur, maar dan gratis voor deze keer. Dus we kregen een hele dure slok sake en dat was nogal sterk, maar wel heel lekker haha. Voldaan van ons bezoek zijn we nog even op onze kamer gaan hangen en dat was het dan zo’n beetje.
Nu zit ik hier dit verhaal te schrijven. We hebben weer rijst met kip en en ui met noodles op en straks weer slapen om morgen richting onze nieuwe verblijfplaats in Tokyo te gaan… Bye bye, mata ne, sayonara!
Hiroshima A-bomb weekend
- Hostel 64 Osaka - Osaka - 0:20 am
Weer aangekomen in Osaka en na een dagje in Kobe schrijf ik dit verhaal over ons weekend wat voor een deel toch wel in het teken stond van de atoombom die 6 augustus 1945 om 08:15 op de stad werd gedropt.
Het was dan toch gelukt om met alle andere bezoekers die naar de memorial ceremony wilden gaan een boeking te doen. Al was het dan wel in een duurder hotel, we waren er eindelijk. Eenmaal aangekomen in bij het Dormy Inn Hotel, na een druk reisje in de trams die overal moesten stoppen vanwege de grote drukte, kwamen we er al tot onze spijt achter dat we te laat waren voor de herdenking. Die was namelijk echt net voorbij op dat moment. We zijn nog wel naar het A-bomb Memorial Park gegaan en kregen daar bevestigd dat het allemaal al voorbij was en dat de eerstvolgende herdenking 11 augustus in Nagasaki zou zijn. Toen zijn we maar over het terrein gaan wandelen en hebben stil en met respect verschillende plaatsen bekeken zoals een monument voor een klein meisje die tijdens het bombardement is overleden en het gebouw met de naam A-dome. Dit gebouw ligt zo'n 200 meter van het hypocenter van de ontploffing van de atoombom. Alle mensen in dat gebouw waren op slag dood, maar het centrale gedeelte van het gebouw bleef staan en is ook nog steeds in dezelfde staat gebleven sindsdien, al is het geraamte nu ondersteund door bijgevoegde metalen steunbalken.
Die avond zijn we met een stil gevoel wat eten gaan zoeken en zijn bij een heel leuk café uitgekomen. Blue Flat Café zat midden in een actie omdat ze 10 jaar bestaan en daardoor konden we een maaltijd eten voor 550 yen. Het eten wat ze daar maken is geweldig! Verwacht geen Japanse gerechten daar hoor, ze hadden veel pasta en ook wat Thaise green curry rijst, toch wel een welkome afwisseling na elke dag Japans eten hahaha. Vervolgens zijn we naar onze kamers gegaan en hebben nog in een traditioneel bad gezeten om lekker te ontspannen.
De volgende dag, zaterdag, hadden we besloten om eerst eens heel goed uit te gaan slapen omdat we de voorgaande week nogal veel hadden gelopen in Kyoto. Nou, dat hebben we zeker gedaan. Na een lange nacht zijn we uiteindelijk tegen 13:00 pas uit de kamer gekomen en zijn we ontbijt gaan halen bij de FamilyMart, wat we eigenlijk nu elke dag doen. Daarna zijn we met het eten naar een park gelopen in de heuvels en hebben daar rustig gegeten en lekker rondgehangen. Een klein stukje van onze eetplaats stond het Museum of Contemporary Arts, wat vroeger werd gebruikt voor onderzoek naar de effecten van radioactieve straling op het lichaam van de slachtoffers van de atoom. Waarvoor het museum nu gebruikt wordt is vooral kunst vanuit alle hoeken van de wereld die vrede en de afgunst van gewapende conflicten weerspiegelt. Maar daar zijn we niet naar binnen gegaan. We zijn op een punt met mooi uitzicht op bankjes gaan zitten en later liggen en zijn even weggedommeld onder de oorverdovende herrie van tientallen cicades. Later nog even naar de hotelkamer en daarna bij de Subway een broodje eten en vervolgens weer lekker ontspannend in het traditionele bad... einde ontspanningsdag.
Zondag zou voor ons in het teken gaan staan van het A-bomb Memorial Museum. Dat hebben we gedaan ook. Na een flink ontbijt in het Memorial Park zijn we voor 50 yen, en 300 yen voor een beetje nutteloos kastje met engelse uitleggen, naar binnen gegaan in het museum. Het enige wat ik daarover kan vertellen is dat er heel veel te lezen was en heel veel te zien wat niet zo snel in woorden is samen te vatten. De gruwelijke dingen die te zien waren en het verhaal erachter laat een flinke brok achter in je keel en is niet zo even te verteren. Wel zou ik iedereen aanraden je er een keer in te verdiepen als je dat nog niet heb gedaan om erachter te komen waarom atoomwapens zo erg zijn. Geloof me, wat we op school hebben geleerd is maar een dekseltje op het potje van de gehele informatie.
De middag zijn we rustig en weer stil, zelfs misselijk in mijn geval, begonnen met wat eten om daarna richting het prachtige eiland Miyajima, ten zuiden van Hiroshima te gaan. Na een flinke rit in de tram, die gelukkig nu wel weer door kon rijden in tegenstelling tot de vrijdag van onze aankomst, kwamen we aan bij de veerhaven waar we ook meteen op konden stappen op een ferry van Japan Railways, dus lekker snel over en niet eens hoeven betalen, omdat we toch een Japan Railpass hadden besteld van tevoren (nooit vergeten als je als toerist naar Japan gaat). Aan de overkant van het water lag het mooi eiland met een drijvende torii, een poort die je veel terugziet in Japan, veelal bij Shinto tempels. Er stonden nogal veel mensen omheen omdat het eb was geworden en het stonk ook heel erg naar het drogende zeewier. Maaaaarrr we hadden een ander doel, dat was het bereiken van de top van het eiland en van het verre uitzicht genieten die je over Hiroshima laat uitkijken en over nog een groep eilanden in de buurt. De top kon je voor het grootste deel met de kabelbaan bereiken, dus dat deden we dan ook. Toch wel vet om zo hoog boven de bomen te hangen aan een lijntje en naar boven te zweven.
Boven aangekomen moesten we alleen nog maar 1,5 kilometer lopen om bij de top te komen, tussen de apen en herten door die vrij rondlopen overal op het eiland. Het was wel jammer dat we bijna geen apen hebben gezien deze keer, wel weer genoeg herten hehe. De klim hebben we in sneltreinvaart gedaan, want we waren binnen 20 minuten boven. Hijgend en al hebben we even genoten van het uitzicht alleen omdat de dag al richting zijn einde begon te gaan moesten we ook weer vlug terug naar het kabelbaan station, dus we renden weer snel naar beneden en waren nog net op tijd, samen met nog een paar toeristen (moeder en twee kinderen uit Hiroshima) om in de gondel te stappen. Met de waaier heb ik toen flink staan wapperen richting Sander en Frank en ook op een gegeven moment naar de moeder die daar met haar kinderen was. Onderaan de berg gingen we zelfs nog even op de foto met haar kinderen (op de foto met landgenoten van Wesley Sneijder 
). Toen mochten we nog even wachten op het busje dat gratis van het dorpje op Miyajima naar de ingang van kabelbeen heen en terug reed. Nou dat was me toch weer een ritje zeg. Op de heenweg zaten we in de bus, maar terug was het nog voller en we gingen heuvel af. De weg is smal met veel bochten en een diepe afgrond en de bestuurder scheurt er doorheen alsof het een gewone N-weg is die we in NL hebben hahahaha, freaky toch wel. Ik dacht dat Italianen als gekken reden.
Die avond best laat kwamen we terug bij ons hotel en zijn nog even eten gaan zoeken tegen een uur of 9 's-avonds. We zijn net als de eerste avond naar Blue Flat Café gegaan. De mensen daar herkenden ons meteen en waren nogal enthousiast en een beetje verstrooid ook van de verrassing. We kregen nog eens heerlijk te eten en hebben de dag afgesloten met een drankje en weer een heerlijk warm traditioneel bad.
Tipje: als je in Hiroshima bent, probeer eens Blue Flat Café, het is niet ver van het A-bomb Memorial Museum.
Hiermee sluit ik dan af, geniet van de foto's en wacht maar lekker op het volgende verhaal ennuh oh ja, het lukt niet om naar Mt. Fuji te gaan. Alles blijft maar volgeboekt staan, dus als we nog eens gaan moeten we dat maar 3 maanden van tevoren boeken *zucht* Sayonaaaaaraaaaaaaa!
